Al eeuwenlang proberen mensen andere mensen in hokjes te plaatsen. Of het nou vanwege je afkomst, geslacht, geloof of het merk auto van je vader is, je wordt al gauw in een hokje geduwd. Ook al is het meestal niet terecht, heel vreemd is het niet. Mensen hebben behoefte aan structuur. Ik ook. Natuurlijk. Al probeer ik het ‘hokjesdenken’ in de meeste gevallen wel te vermijden. Dat lukt mij ook niet altijd, moet ik eerlijk toegeven. Ook ik voel me wel eens verheven boven het SBS6- danwel ‘Oh Oh Cherso / Tirol / Whatever’ – volk, hoe arrogant dat ook klinkt. Geloof me, zo bedoel ik het niet. Echt niet.

Onlangs kwam ik er achter dat er naast alle ‘standaardhokjes’ ook nog andere hokjes bestaan. Het liefst privéhokjes, niet bestaande hokjes, onzinnige hokjes. Zelfverzonnen hokjes. Dat zijn mijn favoriete hokjes, de zelfverzonnen hokjes. Zo deel ik in de supermarkt graag mensen in in ‘karretjesmensen’ en ‘mandjesmensen’. Laatstgenoemde categorie verdeel ik dan vervolgens nog onder in ‘sleepmandjesmensen’ en ‘gewonemandjesmensen’. Het spreekt voor zich dat ik de mensen in de laatste categorie het coolst vind, aangezien ikzelf ook altijd een gewoon mandje probeer te bemachtigen. Met de ‘gewonemandjesmensen’ heb ik meteen een band. Het liefst zou ik zien dat alle ‘gewonemandjesmensen’ elkaar even groeten als ze elkaar tegenkomen in de supermarkt. Even de hand opsteken. Net als vrachtwagenchauffeurs. Lijkt me gaaf.

Zo vind ik ‘zoutepopcornmensen’ in een bioscoop ook vaak erg verschillen met ‘zoetepopcornmensen’. De laatste groep vind ik vaak toch iets traditioneler. En saaier. (De leukste mensen zijn de ‘zoeteenzoutepopcorndoormekaarmensen’, maar dat terzijde). Mensen die in een bioscoop M&M’s bestellen zijn op zich ook nog wel prima. En mensen die bier bestellen ook. Maar mensen die M&M’s én bier tegelijk bestellen, daar kan ik niet goed tegen. Die mensen vertrouw ik niet. En zo zijn er nog tientallen zelfverzonnen, totaal stompzinnige hokjes te noemen. Maar er is één soort hokjes in het bijzonder die ik uitermate fascinerend vind: De iPhonehokjes.

Ik heb zelf ook een iPhone. Deels vanwege mijn werk en de daarbijhorende drang om ‘bij te blijven’, deels omdat ik ook gewoon een hippe motherfucker pretendeer te zijn, natuurlijk. Daarnaast is het ding natuurlijk gewoon de beste uitvinding sinds het gesneden brood. Maar goed. Het iPhonehokje. Dit hokje heeft twee aspecten. Aspect 1: De wijze van muziek luisteren. Je hebt ‘albummensen’ en je hebt ‘Shufflemensen’. Mijn iPhone staat vol met muziek, van alles en nog wat. Maria Callas en Opgezwolle, Motorhead en Underworld. Geen peil op te trekken, als het maar iets met me doet. Maar: Als ik er iets van muziek opzet, moet ik ook meteen het hele album afluisteren. Althans, vroeger. Een aantal jaar geleden kon ik muziek alleen maar per album luisteren. Ik was een ‘albummens’. Dus gewoon het hele album van het eerste tot het laatste nummer. En dan het volgende album. Of hetzelfde nog een keer, ook prima. Tot het een beetje autistische vormen begon aan te nemen en ik geen losse nummers meer kon luisteren. Toen nam ik de sprong in het diepe en besloot een ‘shufflemens’ te gaan worden. Behoorlijk eng in het begin, maar ik wist dat het moest. En dingen die moeten, zijn nu eenmaal niet altijd veilig. Dat weet iedereen. Maar goed, ik ging dus shuffelen. Gewoon, losse nummers achter elkaar. Zonder enige samenhang. Nas, Pearl Jam, Bill Withers, Marike Jager, Hans Teeuwen en Vive La Fete. Allemaal achter elkaar door. Willekeurig. Geen invloed hebben op wat er ‘hierna’ komt. Heerlijk. Een verlossing van formaat. Als je het nog niet doet: Ik kan het iedereen aanraden.

Het tweede aspect van het iPhone gerelateerde hokje klinkt – zo mogelijk – nog debieler. Ik heb gemerkt dat het nogal verschil maakt hoe mensen met hun telefoon omgaan. Je hebt mensen die een hoesje om hun iPhone hebben. En je hebt mensen die dat niet hebben. Mensen die gewoon zorgeloos en onbeschermd hun spiksplinternieuwe iPhone 4 op tafel plempen als ze in een kroeg aanschuiven. Ik durf dat niet. No way. Op het moment dat ik hem kreeg heb ik er meteen heel krampachtig zo’n bumpertje omheen gedaan. Jeweetwel. Zo’n rubberen dingetje. Dat hij goed beschermd is enzo. Nooit de tafel raakt waar hij op ligt. Zodat er geen krasje op kan komen. Stel je voor zeg.

Stiekem verlang ik er wel eens naar om zo iemand te zijn die zijn telefoon gewoon over tafel laat glijden. Hem gewoon in zijn broekzak bij zijn sleutels durft te stoppen. Zonder bescherming. Hem gewoon mee durft te nemen naar een concert of een festival, en dus niet al die moeite hoeft te doen om z’n oude telefoon op te laden en z’n sim over te zetten en te kijken of alle nummers er wel instaan enzo.

Binnenkort maar eens een keer een dagje zonder bumper proberen. Gewoon, een klein stukje lopen. Even naar de brievenbus en terug ofzo. Eens kijken hoe dat bevalt.


This post is tagged ,

6 Responses

  1. Boudewijn zegt:

    Cool verhaal.
    Heb zelf een ‘krijgertje’ iPhone 3G die ik ook stoer zonder bumpertje gebruik. Resultaat: glas gebroken, aan/uit-knop kaduuk en afgelopen donderdag volumeknop foetsie. De aanstaande 4 krijgt een bumpertje. Ja ik weet het: ik ben een mietje…

  2. Ank zegt:

    Alleen al om de titel like-waardig. ;)

  3. Yolande zegt:

    Ha! Hokjes! Enter exit-NL, haha! Lot less! En die iPhone. Tja, die van mij durf je niet te bekijken. Maar na dik 2.5 jaar nog dik in orde (behalve die aan/uit-knop. Mij tref je niet zonder oplader) en onmisbaar uiteraard. Maar onbezorgd op de grond laten shufflen..heerlijk!
    Er is nog een hokje! En nog één! DeiPhone mensen die simultaan gesprekken in RealTime en online voeren! En de mensen die dat kunnen weerstaan! Nice blog. Like!

  4. Liek zegt:

    Je hebt tegenwoordig ook Bumpers die lijken op cassettebandjes;
    daar val ik dan weer voor!

    Like your blog; inspire rend :-) .
    Zus woont nu in Amsterdam; en ik dus Rdam. Veel verschillen
    en heel veel input voor Hokjes :-)

  5. dppz zegt:

    Wat een geweldig leuk stuk. Heb me rot gelachen.

    Inderdaad wij mensen denken ik hokjes.

    Ik behoor tot de sleepmandjesgroep (dit tot ongenoegen van mijn lief) Ik behoor tot de zoutepopcorngroep en mijn iphone is heilig, veilig geborgen in een rubber……… hokjes genoeg

  6. dapoker zegt:

    Mmmm…
    Ik gebruik geen rubbers, nie van pils maar van sterke drank en ben ook meer van zout dan zoet; een enorme album-mensch ook nog. Is da erg?

    In welk hokske hoor ik nou?

    kusje

Leave a Reply

Categories

Get Adobe Flash playerPlugin by wpburn.com wordpress themes