Fucking hell, het moet niet veel gekker worden. Mijn vorige verhaaltje ging nog over mijn beslissing om te stoppen met roken, nu zijn we een week of tien verder en ik heb nog steeds geen sigaret aangeraakt. En eerlijk gezegd gaat me dat goed af. Heel goed, zelfs. Ik mis het amper. Best verbazend voor iemand die 12 jaar lang een pakje per dag wegpafte. En alsof stoppen met roken nog niet genoeg was ben ik ook nog eens gaan rennen. Ik vind ‘hardlopen’ ook een stoerder woord, maar dat zou impliceren dat ik ook daadwerkelijk hard loop. En aangezien ik nog niet zover ben om het zo te noemen hou ik het op dit moment even op ‘rennen’. Ik heb nog even het woord ‘joggen’ overwogen, maar dan zie ik meteen Olivia Newton John in haar geile ‘Let’s get physical’-pakje voor me, en dat dekt nou ook weer niet helemaal de lading. En ‘hollen’ is iets voor kinderen. Niet voor 33-jarige mannen met een buikje.

Ik had ergens op het wereldwijde web ooit eens de ‘Start To Run’ podcast gevonden, en deze maar gedownload. Voor het geval dat, zeg maar. En afgelopen weekend kwam ik hem weer tegen. Toch maar eens even over nadenken, dacht ik, waarna ik hem voorzichtig op mijn iPhone kopieerde. Voor de mensen die niet weten wat een ‘Start To Run’ podcast is: Dat is een soort van downloadbaar radioprogramma waarin een lieve Belgische mevrouw genaamd Evy je tijdens het rennen influistert wanneer je moet rennen en wanneer je mag lopen en hoe lang enzo. Bovendien krijg je er een muziekje op het juiste tempo bij. En ondanks het hoge Black Eyed Peas-gehalte van de muziek werkt het prima, had ik gehoord.

Nou wil het geval dat op een steenworp afstand van mijn huis een plas water ligt. En deze plas water is van een dusdanige afmeting dat het voor een beginneling als ik een prima ding is om omheen te rennen, dacht ik. Dus: Hup! Sportschoenen [basketballschoenen, bij gebrek aan beter] aan en gas erop. En ik vond het best lekker eigenlijk. Zo lekker dat ik de volgende dag als een dolle naar de plaatselijke Perry Sport fietste om daar echte renschoenen te kopen. Want ook al behoren mijn Nike Air Force Max Barkleys tot de vetste basketballschoenen ooit, ze rennen voor geen meter. Dus kocht ik een paar Asics. Asics Gel 105 nogwat. Mensen die rennen, rennen op Asics. Dat gevoel heb ik altijd. (Zou een prachtige reclameslogan geweest zijn trouwens. Een jaar of 30 geleden). Anyway, ze waren ook nog eens de helft van de helft afgeprijsd, dus nu 35 euro. Dat betekende dat die schoenen ooit dik boven de 100 euro gekost moeten hebben, dus zal het wel goed zijn, was mijn redenering. Vol trots heb ik die hele avond op mijn nieuwe (overigens spuuglelijke) Asics door mijn huis gelopen. Want ik mocht de dag erna pas weer gaan rennen, had Evy mij gisteren ingefluisterd. ‘Dan maar ervoor zorgen dat de schoenen alvast n beetje ingelopen zijn’ dacht ik. De dag daarna heb ik les 2 gedaan en vandaag heb ik voor de derde keer deze week om die plas water gehold. Nu mag ik 2 dagen rusten van Evy.

Dat rennen heeft wel wat. Als je het hijgen, het piepen, het zweten en de spierpijn even buiten beschouwing laat. Zo kom je tijdens het rennen altijd wel een aantal andere renners tegen. Sommigen trager dan ik, de meesten sneller dan ik, maar de bedoeling is dat dat omgekeerd evenredig aan het aantal keer dat ik ga rennen ombuigt. Of zoiets. Whatever. Je begrijpt me wel. Tijdens de eerste 2 rondjes om de plas keek ik nog een beetje naar de grond als een andere renner me tegemoet rende. Of ik drukte heel interessant de knopjes aan de zijkant van een fictief horloge in. Je moet immers wel een reden hebben om je mede-renner niet aan te kijken. Maar vandaag gebeurde iets verrassends. Om een mij volstrekt onbekende reden maakte ik even oogcontact met een tegenligger. En ik kreeg een knikje. Wat was dat voor knikje? Was het een knikje van herkenning? Was het een bevestiging? Hoorde ik er nu bij? Was het zo’n truckers-dingetje? Dat die mannen altijd even naar elkaar flitsen als ze elkaar in tegengestelde richting voorbij zoeven op een willekeurige snelweg? Of dat dingetje dat volstrekte vreemden op een Harley Davidson elkaar altijd even begroeten? Ik vond het gaaf, voelde mij gesterkt in mijn keuze om te gaan rennen en waande me even Rocky Balboa die de trappen van het Philadelphia Museum of Art bedwongen had. Ik zag zo’n mooie tijdsversnelling voor me die je altijd in films ziet. Je kent ze wel: Eerst zie je een dik mannetje hijgend en puffend door de herfstbladeren zwoegen en 20 seconden later zie je hem met het grootste gemak midden in de zomer de marathon van New York winnen. En dat zijn bloedmooie vrouw hem dan met een bos bloemen staat op te wachten. Met een muziekje van Simon & Garfunkel eronder. Ofzo. Diep van binnen en compleet onzichtbaar voor de buitenwereld maakte ik een vuist en fluisterde mezelf de uber-sneue oerkreet ‘YES!’ toe. ‘Ik ben een renner!’

Of ach, een renner. Nog 24 lessen en ik kan minimaal vijf hele kilometers rennen aan één stuk. Heeft Evy me beloofd. Zondag les 4. Maar nu eerst 2 dagen rust.


This post is tagged ,

7 Responses

  1. Stefan Edwards zegt:

    Respect Martijn, Respect! eerst al stoppen met roken en nu sportief in beweging. Nog even en je gaat ons melden dat je een fotomodel aan de haak hebt geslagen.

    Veel renplezier met Evy in ieder geval.

  2. Qty zegt:

    Respect! En nu Evy blijven opvolgen, hè! ;)

  3. vanhooft zegt:

    En tegen de tijd dat je 14,15 kilometers aan een stuk kan moet je ff tweeten, Gaan we samen eindje lopen!

  4. Dick zegt:

    Master!

  5. Rean zegt:

    Tegen de 18e les komt je die Belgische top 40 prut je neus uit, dan zit de pas op de helft.
    Na dit ga je over op 5 – 10 km van Evy en kan je de muziek tijdens het hardlopen gewoon meezingen. Rete genant kan ik je zeggen. Maar als je dat 2e cursuspakket gedaan hebt, kan je gewoon een uur aan een stuk hardlopen.

    Been there, done that, maar uiteindelijk afgehaakt op advies van mijn chiro*knak*tor

  6. Jorg Kuijl zegt:

    Dat knikje dat komt me heel bekend voor. Maar in jou geval, verzeker ik je, is het een gebaar van her- en erkenning. Waarschijnlijk had die beste meneer ook een buik(je), rende hij hetzelfde tempo en had hij ook – net als jij – witte sportsokken tot op z’n knieen met twee gekruiste tennisrackets erop? Klopt dat? Denk het wel toch… ;-)

    Nu wil het geval dat ik totaal verslaafd ben aan de fiets. De racefiets wel te verstaan. Hier geldt hetzelfde. Er zijn twee soorten racefietsberijders. Recreanten en wielrenners. Recreanten, met lelijke sponsor-shirts aan van profploegen waar ze fan van zijn, groeten elkaar ook. Ze herkennen elkaar omdat ze geen geschoren benen hebben en een te dikke pens en omdat ze langzamer als 23km/h rijden. En als je zo langzaam rijdt dan heb je tijd zat om te groeten. In dat stadium heb ik ‘n jaar lang verkeerd.

    Nu – na 3 jaar fietsen – rij ik een stuk harder dan de gemiddelde recreant en ben bloedfanatiek. Ik groet dus ook niet meer terug, ik ben namelijk op weg om wielrenner te worden. Toch wordt ik elke week weer met de neus op de feiten gedrukt. Recreanten groeten me nog steeds maar bij de wielrenners sta ik in de negeerstand. Zelfs al rij ik ze soms voorbij. De reden… ik blijf een kneus met wol op de poten. En in wielrenland is dat ‘not done’. Haar op je poten kan gewoon niet!

    Wat nu? Kneus for life? Of zwichten voor ‘t scheermes?
    Martijn… veel renplezier maar pas op voor ‘n verslaving, voor je het weet wil je – net als ik – ook prof worden en loop je ook – net als ik – ongewild een deuk in je ego op, omdat je nu eenmaal te laat bent begonnen en/of niet wil zwichten voor de ‘etiquette’ van de sport.

    kusje

    p.s. misschien moet ik over dit fenomeen ook maar eens een stukje wijden op m’n blog?
    http://www.koersvandedag.nl

  7. yuri zegt:

    ^^
    Ik denk dat jullie alletwee jullie benen mogen scheren en als je dan toch bezig bent… een driehoek met de punt naar boven. Kun je in elk geval een knikje van herkenning naar elkaar maken volgende week in de sauna ;-)

Leave a Reply

Categories

Get Adobe Flash playerPlugin by wpburn.com wordpress themes